چند گوئی که عاشقی گنه است

به جگر گوشه ای برون آ تو

زاهدا کافرم اگر بی عشق

بهره داری ز دین و دنیا تو

این گنه بنده می کنم یا تو

محتشم بینی ار غزال مرا

سر چو مجنون نهی به صحرا تو