زاهدا کافرم اگر بی عشق

بگذاری مرا شکیبا تو

دادم ای صبر گونه دل را

به جگر گوشه ای برون آ تو

بهره داری ز دین و دنیا تو

چند گوئی که عاشقی گنه است

این گنه بنده می کنم یا تو