اگرچه کردم، چو بلبل ای گل، در اشتیاقت، بسی تحمل

نه نیک خواهی که، گاهگاهی، ز من بپرسد، غم که داری

به درد از آنرو، گرفته ام خو، به خاک از آن رو، نهاده ام رو

که عشق کاری، نباشد الا، به دردمندی، ز خاکساری

ز باغ وصلت، گلی نچیدم، جز این که دیدم، هزار زاری

همیشه گوئی، که محتشم را، برآرم از جا، درآرم از پا

ز پا درآید، ز جان برآید، شبی که مستش، تو در برآری