همیشه گوئی، که محتشم را، برآرم از جا، درآرم از پا

که عشق کاری، نباشد الا، به دردمندی، ز خاکساری

اگرچه کردم، چو بلبل ای گل، در اشتیاقت، بسی تحمل

ز باغ وصلت، گلی نچیدم، جز این که دیدم، هزار زاری

ز پا درآید، ز جان برآید، شبی که مستش، تو در برآری