وای بر صحرائیان کز شهر بیرون میرود

یک طرف در اضطراب مرگ مرغ بسملی

شهر ویران کرده ای را باد صحرا در دماغ

باد در کف چون گل از وی بی دلی پا در گلی

بی ترحم صید بندی ناپشیمان قاتلی

سیل اشگ من گر افتد از پی این کاروان

ز افت طوفان خطر گاهی شود هر منزلی