آن تن ز پافتاد که در زیر بار عشق

رفتی و رفت بی رخت از دیده روشنی

در دیده ماند اشکی و آن نیز رفتنی

از کوههای درد نکردی فروتنی

آن قدر که بود خیمه عشق تو را ستون

از بار هجر گشت بیک بار منحنی