از بار هجر گشت بیک بار منحنی

آن تن ز پافتاد که در زیر بار عشق

از کوههای درد نکردی فروتنی

آن قدر که بود خیمه عشق تو را ستون

چشمی که دل به دامن پاکش زدی مثل

از گریه شهره گشت به آلوده دامنی

دستی که پیش روی تو گلشن طراز بود