چشمی که دل به دامن پاکش زدی مثل

از کوههای درد نکردی فروتنی

آن قدر که بود خیمه عشق تو را ستون

از بار هجر گشت بیک بار منحنی

از گریه شهره گشت به آلوده دامنی

دستی که پیش روی تو گلشن طراز بود

از داغ دسته بست ز گلهای گلخنی