از داغ دسته بست ز گلهای گلخنی

چشمی که دل به دامن پاکش زدی مثل

از گریه شهره گشت به آلوده دامنی

دستی که پیش روی تو گلشن طراز بود

باری تو با که بردی و بی من درین سفر

جان را که برق عشق تو را کرد خرمنی

آن غمزه ای که یک تنه می زد به صد سپاه