جهان بیک نفس از آه من سیاه کنی

چنان مکن که مرا هم نفس به آه کنی

ز بزم میروی افتان و سر گران حالا

به راه تا سر دوش که تکیه گاه کنی

به رخصت تو مفید نمی شود چشمت