به رخصت تو مفید نمی شود چشمت

جهان بیک نفس از آه من سیاه کنی

ز بزم میروی افتان و سر گران حالا

به راه تا سر دوش که تکیه گاه کنی

که عالمی بستان و یک نگاه کنی

نگاه دم به دمت بس خوش است و خوش تر از آن

عزیز کرده نگاهی که گاه گاه کنی