ز بزم میروی افتان و سر گران حالا

چنان مکن که مرا هم نفس به آه کنی

جهان بیک نفس از آه من سیاه کنی

به راه تا سر دوش که تکیه گاه کنی

به رخصت تو مفید نمی شود چشمت

که عالمی بستان و یک نگاه کنی