که عالمی بستان و یک نگاه کنی

ز بزم میروی افتان و سر گران حالا

به راه تا سر دوش که تکیه گاه کنی

به رخصت تو مفید نمی شود چشمت

نگاه دم به دمت بس خوش است و خوش تر از آن

عزیز کرده نگاهی که گاه گاه کنی

شکسته طرف کله می رسی و می رسدت