ساقیا بر ساحل غم مانده ام وقتست اگر

یک جهان طی می کند چون بادپاهی میکنی

سختی راه محبت را دلیل این بس که تو

در نخستین منزلی هرچند ره طی میکنی

کشیت ساغر روان در قلزم می میکنی

سنبل از تاب جمالت می نشیند در عرق

زلف را هرگه نقاب روی پر خوی میکنی