سنبل از تاب جمالت می نشیند در عرق

در نخستین منزلی هرچند ره طی میکنی

ساقیا بر ساحل غم مانده ام وقتست اگر

کشیت ساغر روان در قلزم می میکنی

زلف را هرگه نقاب روی پر خوی میکنی

آهوان در پایت ای مجنون از آن سر می نهند

کاشنائی با سگ لیلی پیاپی میکنی