زلف را هرگه نقاب روی پر خوی میکنی

ساقیا بر ساحل غم مانده ام وقتست اگر

کشیت ساغر روان در قلزم می میکنی

سنبل از تاب جمالت می نشیند در عرق

آهوان در پایت ای مجنون از آن سر می نهند

کاشنائی با سگ لیلی پیاپی میکنی

گفته بودی می کنم با محتشم روزی وفا