که هست آفت گمار از غمزه بر من چشم شهلائی

مرا حرص نگه هردم به رغبت می برد جائی

زیاد حور و فکر خلد اگر غافل زیم شاید

که می بینم عجب روئی و می باشم عجب جائی

یکی از عاشقان چشم مردم پرورش می شد