یکی از عاشقان چشم مردم پرورش می شد

که هست آفت گمار از غمزه بر من چشم شهلائی

زیاد حور و فکر خلد اگر غافل زیم شاید

که می بینم عجب روئی و می باشم عجب جائی

اگر می بود نرگس را چو مردم چشم بینائی

چو ممکن نیست بودن بی بلا بسیار ممنونم

که افکندست عشقم در بلای سرو بالائی