زیاد حور و فکر خلد اگر غافل زیم شاید

مرا حرص نگه هردم به رغبت می برد جائی

که هست آفت گمار از غمزه بر من چشم شهلائی

که می بینم عجب روئی و می باشم عجب جائی

یکی از عاشقان چشم مردم پرورش می شد

اگر می بود نرگس را چو مردم چشم بینائی