اگر می بود نرگس را چو مردم چشم بینائی

زیاد حور و فکر خلد اگر غافل زیم شاید

که می بینم عجب روئی و می باشم عجب جائی

یکی از عاشقان چشم مردم پرورش می شد

چو ممکن نیست بودن بی بلا بسیار ممنونم

که افکندست عشقم در بلای سرو بالائی

ندانم چون کنم در صحبت او حفظ دین خود