چو ممکن نیست بودن بی بلا بسیار ممنونم

که می بینم عجب روئی و می باشم عجب جائی

یکی از عاشقان چشم مردم پرورش می شد

اگر می بود نرگس را چو مردم چشم بینائی

که افکندست عشقم در بلای سرو بالائی

ندانم چون کنم در صحبت او حفظ دین خود

که چشمش می کند تاراج ایمانم به ایمائی