که سنگ را اثر آن درآورد به بکا

به پاکدامنی عاشقان عصمت دوست

که جیب خاطرشان کم کشیده دست هوا

به گریه های زمان غریو خیز وداع

به آب چشم یتیمان چهره گرد آلود

که تاب دیدنشان ناورد دل خارا

به بی زبانی طفلان مضطرب در مهد