به آب چشم یتیمان چهره گرد آلود

که جیب خاطرشان کم کشیده دست هوا

به گریه های زمان غریو خیز وداع

که سنگ را اثر آن درآورد به بکا

که تاب دیدنشان ناورد دل خارا

به بی زبانی طفلان مضطرب در مهد

که دردشان نپذیرد ز نطق بسته دوا