ماه نو از نهایت تعظیم گشته است

سودائی سلاسل موی تو مشگناب

خورشید در مقدمه شب کند طلوع

بعد از غروب اگر ز جمال افکنی نقاب

بر آسمان نگون که ببوسد تو را رکاب

رضوان اگر شود به سکان تو مختلط

از اختلاط حور بهشتی کشد عذاب