رضوان اگر شود به سکان تو مختلط

بعد از غروب اگر ز جمال افکنی نقاب

ماه نو از نهایت تعظیم گشته است

بر آسمان نگون که ببوسد تو را رکاب

از اختلاط حور بهشتی کشد عذاب

از بهر گردن سگ زرین قلاده ات

حور آورد ز گیسوی خود عنبرین طناب