از اختلاط حور بهشتی کشد عذاب

ماه نو از نهایت تعظیم گشته است

بر آسمان نگون که ببوسد تو را رکاب

رضوان اگر شود به سکان تو مختلط

از بهر گردن سگ زرین قلاده ات

حور آورد ز گیسوی خود عنبرین طناب

از ترک چشمت آرزوی کاینات را