بوی کسی نبرده نسیمی به هیچ باب

فرمان دهد که عکس پذیری به عهد او

بیرون برد قضا هم از آئینه هم ز آب

آن مریم زمان که به عفت سرای او

از عصمتش بدیع مدان کز کمال شرم

دارد جمال خود ز ملک نیز در نقاب

گر خاکروبه حرم او که می برند