گر خاکروبه حرم او که می برند

بوی کسی نبرده نسیمی به هیچ باب

از عصمتش بدیع مدان کز کمال شرم

دارد جمال خود ز ملک نیز در نقاب

از بهر کحل دیده ملایک به صد شتاب

در دامن سحاب فتد ذره ای از آن

تا دامن ابد دمد از خاک مشگناب