بر بام قصر اگر شب مهتاب پا نهد

از بهر کحل دیده ملایک به صد شتاب

در دامن سحاب فتد ذره ای از آن

تا دامن ابد دمد از خاک مشگناب

گردون به چشم ماه کشد میل از شهاب

می بود مهر اگر چو کنیزان دیگرش

هرگز نمی فکند ز رخ برقع سحاب