می بود مهر اگر چو کنیزان دیگرش

تا دامن ابد دمد از خاک مشگناب

بر بام قصر اگر شب مهتاب پا نهد

گردون به چشم ماه کشد میل از شهاب

هرگز نمی فکند ز رخ برقع سحاب

در جنب فر معجر ادنی کنیز او

آرد شکوه افسر قیصر که در حساب