گردون به چشم ماه کشد میل از شهاب

در دامن سحاب فتد ذره ای از آن

تا دامن ابد دمد از خاک مشگناب

بر بام قصر اگر شب مهتاب پا نهد

می بود مهر اگر چو کنیزان دیگرش

هرگز نمی فکند ز رخ برقع سحاب

در جنب فر معجر ادنی کنیز او