سکندری که ز سد متین معدلتش

که داغ بندگیش بر جبین کیوان است

یگانه ای که درین شش دری سرای سپنج

پناه شش جهه و پشت چار ارکان است

همیشه خانه یاجوج ظلم ویران است

زهی رسیده به جائی که کبریای تو را

نه ابتدا نه نهایت نه حد نه پایان است