بر آستان تو دایم گدا ز کثرت زر

اگرچه بیشتر از قطره های باران است

ز بعد نامتناهی به طول برده سبق

تباعدی که کمال تو را ز نقصان است

چو گل جدید لباس و دریده دامان است

حسود نیز ازین غصه جنون افزا

چو لاله داغ به دل چاک در گریبان است