ولی به نعمت هر ساله رشک ایشان داد

دل تو آن محک آمد که از مراتب فرد

ز مخزن کرمش راتب نمایان داد

به حال جمعی اگر برد از سخای تو رشک

چو بود عیب گدای تو محض گیرائی

ز التفات تو هم نان گرفت و هم نان داد

همیشه تا به کف روزگار در و گهر