چو بود عیب گدای تو محض گیرائی

ز مخزن کرمش راتب نمایان داد

به حال جمعی اگر برد از سخای تو رشک

ولی به نعمت هر ساله رشک ایشان داد

ز التفات تو هم نان گرفت و هم نان داد

همیشه تا به کف روزگار در و گهر

توان ز موهبت بحر و کان فراوان داد