ز التفات تو هم نان گرفت و هم نان داد

به حال جمعی اگر برد از سخای تو رشک

ولی به نعمت هر ساله رشک ایشان داد

چو بود عیب گدای تو محض گیرائی

همیشه تا به کف روزگار در و گهر

توان ز موهبت بحر و کان فراوان داد

ز اقتدار تواند کف به خلق جهان