سمند عزم برون رانده از غبار آمد

عجب اگر دو جهان تن دهد به گنجایش

به این شکوه که آن یکه شهسوار آمد

چو آفتاب که آید ز ابر تیره برون

تو عیش ساز کن ای جان مضطرب که ز راه

قرار بخش اسیران بی قرار آمد

تو دیده باز کن ای بخت منتظر که صبا