تو عیش ساز کن ای جان مضطرب که ز راه

به این شکوه که آن یکه شهسوار آمد

چو آفتاب که آید ز ابر تیره برون

سمند عزم برون رانده از غبار آمد

قرار بخش اسیران بی قرار آمد

تو دیده باز کن ای بخت منتظر که صبا

به توتیا کشی چشم انتظار آمد