ز ذات او که به غایت بزرگوار آمد

سپهر سده امیری که شرفه قصرش

فراز غرفه این بیستون حصار آمد

ز تنگ ظرفی خود دارد انفعال جهان

ز زیرکی به غلامیش هر که کرد اقرار

ز نیک بختی و اقبال بختیار آمد

به پیش رای جهانگیر او مخالف را