ز زیرکی به غلامیش هر که کرد اقرار

فراز غرفه این بیستون حصار آمد

ز تنگ ظرفی خود دارد انفعال جهان

ز ذات او که به غایت بزرگوار آمد

ز نیک بختی و اقبال بختیار آمد

به پیش رای جهانگیر او مخالف را

جهان سپار نگویم که جان سپار آمد