آرام بخشم اوست ولی چون برغم زر

قد من از کشاکش خواهش کمان کند

پایم روان ازوست ولی چون بی طلب

گیرد مرا میان روش از من کران کند

دست آردم به جیب دلم را طپان کند

ادبار بین که بی درمی چون من از عراق

نظمی روان به جانب هندوستان کند