دست آردم به جیب دلم را طپان کند

پایم روان ازوست ولی چون بی طلب

گیرد مرا میان روش از من کران کند

آرام بخشم اوست ولی چون برغم زر

ادبار بین که بی درمی چون من از عراق

نظمی روان به جانب هندوستان کند

کاندر چهار رکن فصیحی که بشنود