بس که رخساره خود سوده به رو چرخ کبود

وانکه از بهر نگهبانی ذاتش همه را

کرد پا بست و داد ابدی حی ودود

آن که خاک در کاخش متغیر شده است

کسوت دولت او را ز بقای ابدی

گشته ایام و لیالی همه تار و همه پود

بدر گردید هلال از پی تحصیل کمال