نجم خورشید طلوع و مه برجیس صعود

چه شور گو تو هم از جایزه مدحت خویش

رفعت پایه قدرش بنمائی به حسود

تا کمین ذره ذرات وجودش گردد

گرچه دیوان وی آمد دو جهان را زینت

مدحت ای زیب جهان زینت آن خواهد بود

به نوازش که شود تا ابدت مدح سرا