حرف وقار او به قلم چون سپرد عرش

هر جا که داد او سر بیداد را برید

مرغی که بود بیضه ظلمش بزیر پر

منقار عدل بیضه شکن دیده بر پرید

تا خواست نقش لوح کند قامتش خمید

ازشرم حلم او به حجاب عدم گریخت

چون مجرمان عناد دل دشمن عنید