تا خواست نقش لوح کند قامتش خمید

مرغی که بود بیضه ظلمش بزیر پر

منقار عدل بیضه شکن دیده بر پرید

حرف وقار او به قلم چون سپرد عرش

ازشرم حلم او به حجاب عدم گریخت

چون مجرمان عناد دل دشمن عنید

بهر عدوی تو جسد از آتش آورد