و گر رسد اثری از صلابتت به نبات

فلک چدار کند دست و پای توسن خور

ز ابر لطف تو گر رشحه ای رسد به جماد

هزار گونه ثمر سر بر آورد ز حجر

به جای میوه برآید حجر ز شاخ شجر

کند چو ساقی لطفت می کرم در جام

شود به آن همه زردی رخ طمع احمر