کند چو ساقی لطفت می کرم در جام

هزار گونه ثمر سر بر آورد ز حجر

و گر رسد اثری از صلابتت به نبات

به جای میوه برآید حجر ز شاخ شجر

شود به آن همه زردی رخ طمع احمر

نظر به جود تو بخلی ز حد بود بیرون

اگر دهی به گدائی خراج صد کشور