نظر به جود تو بخلی ز حد بود بیرون

به جای میوه برآید حجر ز شاخ شجر

کند چو ساقی لطفت می کرم در جام

شود به آن همه زردی رخ طمع احمر

اگر دهی به گدائی خراج صد کشور

و گر به شوره زمین بگذری ز رهگذرت

سر از سراب برآرند زمزم و کوثر