اگر دهی به گدائی خراج صد کشور

کند چو ساقی لطفت می کرم در جام

شود به آن همه زردی رخ طمع احمر

نظر به جود تو بخلی ز حد بود بیرون

و گر به شوره زمین بگذری ز رهگذرت

سر از سراب برآرند زمزم و کوثر

و گر به چشمه حیوان نهد عدوی تو رو